Een paar weken geleden is er een belangrijke wet in werking getreden in India die kinderen tussen 6 en 14 jaar van verplicht, gratis onderwijs moet gaan voorzien. Groot nieuws, mooi nieuws ook. Ik geloof er heilig in dat onderwijs de sleutel is om de spiraal van armoede te doorbreken. Daarnaast, kinderen moeten kind kunnen zijn. Er zijn er hier zo veel die geen jeugd hebben omdat ze al jong aan het werk moeten, of erger nog, bedelen. En die, net als hun ouders, dus niet leren schrijven en lezen. Ik weet ook dat dit dubbel is; als je geen cent te makken hebt, op straat leeft, elke extra rupee is mooi meegenomen. Waarom (en hoe) zou je je kind naar school sturen….
Een vraag die meteen bij mij opkwam toen ik over deze wet las is, hoe gaan ze dit doen? Een land van 1,2 miljard mensen met zoveel armoede, analfabetisme, ondervoeding etc. Hoe haal je de kinderen van de straat? Hoe verplicht je de ouders hun kind naar school te sturen? Een boete heffen heeft geen zin, van een kale kip kun je niet plukken. Maar goed, laten we niet te negatief doen, dit soort dingen kosten tijd helemaal in een land als dit, met zoveel inwoners. Het begin is er, de wet is er. Maar het speelt wel door m’n hoofd, alle straatkinderen die je nog steeds ziet, je vraagt je af ‘wie stuurt dat kind naar school, wie zorgt ervoor dat hij of zij krijgt waar hij recht op heeft?’
Vooruitgang is een lastig iets. Iedereen moet naar school kunnen, iedereen moet recht hebben op (dezelfde) gezondheidszorg. Vooruitgang betekent echter ook vaak het verdwijnen van oude ambachten, bepaalde charmes die een land of stad heeft. Het betekent ook vaak massa van MacDonalds, westerse merken, grote malls, mensen die dikker worden, criminaliteit, verslavingen, verspilling. Is dat vooruitgang of achteruitgang!? En daarnaast de vraag over India die meer mensen zich stellen, hoe krijg je alle lagen mee, wordt het gat tussen arm en rijk niet alleen maar groter?
Dat er nog een lange weg te gaan is is duidelijk als je de krant leest; er worden op veel plekken nog middeleeuwse praktijken op na gehouden. Soms mooie rituelen, soms vreselijke dingen als moord om een bruidsschat of het doodslaan van een dalit omdat hij aan dezelfde kant van de weg loopt. Waarmee ik ook wil zeggen, je wilt dat een land vooruit gaat, maar de mooie rituelen moeten blijven bestaan, maar de (in onze ogen) achterlijke gewoontes moeten verdwijnen. Selectieve vooruitgang dus. Kan dat? Moeilijk.
Vandaag stond dit bericht in de krant over een hulp van 12 (ja je leest het goed) die zichzelf in brand heeft gestoken na jarenlange ellende:
Dat is ook India, helaas. Het tewerkstellen van veel te jonge kinderen. En in dit geval ook nog mishandeld. Walgelijk.
Dat vraag je je inderdaad af, hoe gaan ze dit doen , elk kind naar school . Stap 1 is er en dat moeten we vieren !
papa en mama.